احاديث است . سعد بن ابى وقّاص ، آن را از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل كرده است و طريق‌هاى حديث سعد ، جدّاً فراوان است و ابن ابى خيثمه و ديگران ، اين طريق‌ها را ذكر كرده‌اند . ابن عبّاس ، ابو سعيد خُدْرى ، امّ سلمه ، اسماء بنت عميس ، جابر بن عبد اللَّه و گروهى كه ذكر آنها به درازا مىكشد نيز اين حديث را نقل كرده‌اند . « 1 » و محمّد بن يوسف گنجى نوشته است : بر صحّت اين حديث ، اتّفاق است . پيشوايان حافظ حديث ، مانند : ابو عبد اللَّه بخارى در الصحيح خود ، مسلم بن حجّاج در الصحيح خود ، ابو داوود در السنن خود ، ابو عيسى ترمذى در الجامع خود ، ابو عبد الرحمان نسايى در السنن خود و ابن ماجهء قزوينى در السنن خود ، آن را نقل كرده‌اند و همه بر درستى آن اتّفاق دارند ، تا آن‌جا كه بر صحّت آن اجماع است . حاكم نيشابورى گفته است : اين حديث به حدّ تواتر رسيده است . « 2 » و سيوطى حديث منزلت را در كتابش به نام « الأزهار المتناثرة فى الأخبار المتواترة » كه مختص نقل احاديث متواتر است ، آورده و با اين كار به تواتر آن تصريح كرده است . « 3 » آنچه آورديم ، گوشه‌اى از نظريات بيان شده دربارهء اسناد اين روايت را نشان مىدهد و ترديدى نيست كه جستجو در منابع و كتاب‌هاى حديثى ، هر گونه شك در صدور قطعى آن را نفى مىكند . از نظر مضمون حديث نيز مىبينيم كه همهء آنچه هارون در عصر موسى عليه السلام داشته است ، بجز نبوّت ، براى على عليه السلام قرار داده شده است . قرآن كريم ، مقام‌هاى هارون را

--> ( 1 ) . الاستيعاب : ج 3 ص 202 ش 1875 . ( 2 ) . كفاية الطالب : ص 283 . ( 3 ) . الأزهار المتناثرة فى الأخبار المتواترة : ص 76 ح 103 .